Rozważania na problem twórczości wewnątrz nauce rozpoczyna Szaniawski od czasu analizy pojęcia metody plus próby odpowiedzenia na pytanie: lub tryb plus twórczość są zjawiskami z natury się wykluczającymi.
Szaniawski proponuje pojmować metodę w charakterze tryb postępowania nadający się do systematycznego stosowania. Zauważa, że metody naukowe w środku postaci eksplikowanej wskroś metodologię cechują się różnym stopniem zdeterminowania. Na społeczność odbiegają poniżej tym względem od chwili skrajnego przypadku, jakim jest algorytm. Mają pomniejszy stopień dookreśloności, co pozostawia badaczowi obszar na swobodną decyzję. Tutaj właśnie widzi Szaniawski obszar na rzecz twórczości. Struktura teorii naukowej nie jest wewnątrz pełni algorytmizowalna.
Celem nauki jest stawianie także rozwiązywanie problemów. Obie te czynności wymagają inwencji. Mimo to, Szaniawski uważa, że twórczość nie jest warunkiem zakwalifikowania działalności jak naukowej. Nauka jest przedsięwzięciem zbiorowym, w środku którym znaczenie ma też realizacja wyzuta z twórczości – zestandaryzowana zajęcie polegająca na: klasyfikacjach, pomiarach, zbieraniu plus przetwarzaniu danych.
Procedury naukowe mogą wówczas istnieć do pewnego stopnia rekonstruowane środkami logiki dodatkowo matematyki. Jednak postępowanie naukowa nie jest do wnętrza pełni algorytmiczna. Pojęcie metody wewnątrz działalności naukowej jest paradoksalne ledwo wtedy, jak metodę pojmuje się w charakterze projekt natomiast naukę jak czystą twórczość.