Twórczość Klemensa Szaniawskiego koncentruje się na problematyce związanej z nauką. Dużo uwagi poświęcał filozofii nauki, świadczą o tym artykuły poświęcone jej zagadnieniom. Twierdził, że uzasadniona ważność oraz powodzenie tej dziedziny spowodowana jest respektem na rzecz nauki także przeświadczeniem, że głównym celem filozofii jest odkrywanie źródeł plus prawomocności wiedzy. Prawdziwą wiedzę zaś zastrzec prawdopodobnie ledwo nauka.
Szaniawski wyróżniał trzy rozumienia terminu "nauka": wychowanie w charakterze zlecenie badawcza, wykształcenie w charakterze wytwór pracy badawczej także wychowanie jak instytucja społeczna również administracyjna.
Naukoznawstwo powstało według niego z przyczyny uświadomienia sobie potrzeby sondowania rozwoju nauki do wnętrza celu jej administrowania plus finansowania. Szerokie analizy objęły więc naukę, jej historię również rolę w środku społeczeństwie. Praktycznie zorientowane naukoznawstwo zajmuje się m.in.: heurystyką, psychologią twórczości, dziejami poszczególnych dyscyplin, ilościowym oraz jakościowym rozwojem nauki. Filozofia nauki, w charakterze wymiary naukoznawstwa, przyjmuje zbyt obiekt badań realizacja badawczą również jej wytwór.
W zakresie dociekań filozofii nauki Szaniawski sytuuje składniki twierdzeń dodatkowo strukturę teorii naukowych. Rozważania na ten zadanie przysparzają wielu trudności, na przykład: podczas gdy zaaprobować daną tezę zbytnio definicję zawartych w środku niej pojęć, gdy zaś stosować jak asercję, której kompozycja czerpią swe znaczenie z innych źródeł. Właśnie wewnątrz porządkowaniu teorii naukowych upatruje Szaniawski obiekt ich filozoficznie pojętej rekonstrukcji. Jej podstawowym narzędziem jest założenie modeli. Jednocześnie Szaniawski uwypukla ograniczenia tego programu, twierdząc, że sprawdził się zaledwie do wnętrza przypadku teorii najprostszych.
Według Szaniawskiego zajęcie filozofii nauki nie polega na samym resztkami sił opisie teorii naukowych. Powinna płeć piękna uczyć się podobnie procesy towarzyszące powstawaniu teorii naukowej. Gdy zaś uda się objaśnić pewny w wielu przypadkach powtarzany klisza postępowania naukowców, powstaje rzecz oznacza to go zalecać, natomiast pod warunkiem tak, to na jakiej podstawie. Odpowiedź pozytywna na pierwszą rozmiary tego pytania naraża filozofię na zażalenie manipulowania nauką.
Należy wobec tego w środku filozofii nauki obierać strategię, którą Ajdukiewicz nazywał metodologią rozumiejącą. Sednem problematyki metodologicznej jest skuteczność proponowanej przezeń metody. Argumenty opowiadające się zbytnio tą metodą zawierać powinny cele, którym ma dodatnio wpływać również usuwać się do jej skuteczności. Pojęcie skuteczności określać jest dozwolone zbytnio pomocą prawdopodobieństwa osiągnięcia założonego celu. Jeśli obiekt badań nie jest konkretnie określony, wypada podać się zaleceniem do wnętrza postaci warunkowej: "jeśli celem jest..., to posuwać się należy...". Metodologia rozumiejąca pozbawiona jest arbitralności, skoro traktuje poszczególne metody w charakterze środki osiągnięcia celu. Może obsługiwać się na szeroką skalę teorią decyzji. Dzięki temu narzędziu analizy stają się ścisłe natomiast ich wyniki weryfikowalne.